نمي‌دانم اين خبر تا چه اندازه صحت دارد و نقل آن تا چه اندازه درست. دوستي به نقل از يك منبع كاملا موثق مي‌گفت كه چندي پيش بهمن محصص هنرمند شهير ايراني به كشور مراجعه كرده و يك راست به سراغ آثار هنري خويش رفته و با اره برقي به جان آنها افتاده است. همه را از بين برده و براي آنكه اثري از آنها باقي نماند در جايي ديگر همه را زير نظر خود در كوره انداخته وسوزانده و ذوب كرده است.از قرار معلوم در ميان آن آثار تنها يك اثر سالم مانده و آن نيز اكنون سهم راننده آژانسي شده كه محصص را به مكان مورد نظر برده و به تقاضاي او در اين كار به وي كمك كرده است. راننده آژانسي كه نه محصص را مي‌شناخته و نه با آثار هنري او آشنايي داشته است.ظاهرا در حين تخريب اين آثار راننده مورد نظر يكي از مجسمه ها را پسنديده و محصص نيز آن را به او تقديم كرده است. من دليل انجام چنين كاري را از سوي محصص نمي‌دانم،اما پيش از اين شنيده و خوانده بودم كه برخي نويسندگان وجود داشته‌اند كه در شرايط روحي خاصي آثار خود را از بين برده‌اند. هر چه هست خبر مورد نظر بد جوري ناراحتم كرده است. خب البته از ملتي كه اين روزها تمام فكر و ذكرش شده پيدا كردن يك سي دي، چندان نمي‌توان انتظار داشت كه مثلا محصص را بشناسند و قدر كارهاي او را بدانند.براي اين ملت در حال حاضر پيدا كردن آن سي دي از نان شب هم واجب‌تر شده است. پس شايد اگر از اين زاويه به موضوع نگاه كنيم به جاي ناراحتي بتوانيم به عظمت كار محصص بهتر پي ببريم.عملي در جهت نفي تمام گذشته هنري خود در خاكي كه مدتهاست كه خاك نيست. خاكي در خور كيفر. و چه كيفري بالاتر و والاتر از اين كه هنرمندي در قد و قواره محصص تمامي آثار خود را كه روزي در اين خاك به وجود آورده بود از بين ببرد.حالا بهتر به نتيجه اخلاقي داستان كيفر آتش اثر الياس كانتي پي مي‌برم. آنجا كه قهرمان داستان در كتابخانه خويش آتش مي‌زند و خود را ميان شعله‌هاي سوزان كتاب‌ها رها مي‌كند.عملي اين گونه در جهت محو گذشته، به معناي محو خاطره از خاطر ناساز جماعتي است كه مدتهاست در مسير زوال پيش مي‌رود. ملتي كه پيدا كردن يك سي دي براي او به با ارزش ترين كار ممكن تبديل شده باشد، مستوجب چه عقوبتي است.راستي اثر هنري به چه درد اين ديار مي‌خورد؟

خوندنش رو به دوستان سمنانی توصیه میکنم (جزو واجبات محسوب میشه)

یادم انداخت که "داستان های ده ما (1)/(2)" رو تمام نکردم فقط دو قسمت از اون رو نوشته بودم که این نظر رو برای وبلاگم فرستادند.

اینها رو نوشتم که بگم نباید ناامید شد .

ما میتونیم از زیر سنگهایی که به سمت ما پرتاب میشه به خط پایان برسیم

کاری که رحیم موسوی انجام داد.

به امید روزیکه . . .

این که یک اثر چگونه قرار است با مخاطب خود گفتمان کند سریع باید اتفاق بیافتد ، یعنی از همان لحظات آغازین ؛ مخاطب باید بداند با چگونه اثری روبروست و  این نکته به او تفهیم شود که چگونه به اثر نگاه کند تا مفاهیم آن را درست دریافت کند و با آن ارتباط  برقرار سازد.

رحیم موسوی در این اثرش همین کار را انجام میدهد ، به نظرم می آید که اثر برآمده از شرایط فرهنگی و سیاسی امروز ایران و کاملا ایرانی است.

داستان نمایش زندگی دختری است که پس از گمشدن پدرش به ازدواج با خان سه ولایت که اختلاف سنی زیادی نیز با خودش دارد تن در می دهد ، نمایش از آنجا آغاز میشود که ارباب سه ولایت مرده  و  رعیت و خرده مالکان برای او عزاداری میکنند.

موسوی در این اثر تعامل بین انسانها را هدف قرار داده است ؛ معامله ای که امروزه بیشتر از هر چیز در جامعه ی ما به چشم میخورد ، تمامی روابط بین شخصیتهای نمایش فاقد صمیمیت و به لحاظ سود و زیان انجام می پذیرد.

نکته ای که تماشاگر را سرگردان می کند و او را به فکر وا می دارد ، شایعاتی است که با آنها در این نمایش درگیر میشود  و هیچ مستندی را برای شایعات نمیتوان یافت. شاید بشود گفت هدف نویسنده و کارگردان این اثر نیز همین بوده است ؛ شایعاتی که مدت کوتاهی فکر ما را مشغول میکنند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند اما باعث تغییراتی کلان و خرد در شخصیت ما میشوند.

متن نمایش کاملا رئالیسم می باشد ولی در بازی برخی از بازیگران کمی از ناتورالیسم وام گرفته اند که بسیار به سمت رئالسیم کارگردانی شده است .

به هر حال معتقدم نمایش "ماه بانو" را بیش از این باید دید و بررسی کرد –  اثر نکات ریز و درشتی دارد که در مجال مناسبتر باید مورد بررسی قرار گیرد و این نوشته شاید در حد یک معرفی به کار آید .

چيستا يثربي ، نويسنده و کارگردان تئاتر در جشنواره تئاتر کودک و نوجوان اصفهان داور بود و فرصت گفتگو با او در حاشيه اين رويداد فرهنگي فراهم شد. يثربي در اين گفتگو درخصوص وضعيت کنوني تئاتر بويژه تئاتر کودک در کشور و مغفول ماندن نقش اين هنر به عنوان يک نياز فرهنگي در ميان خانواده هاي ايراني سخن گفته است.

بابک بيات از آهنگسازان وموسيقيدان ايران امروز يکشنبه به دليل عارضه نارسايي کبد در بيمارستان ايران مهر تهران درگذشت

بيات در خرداد 1325 در تهران متولد و از 17 سالگي توسط استاد ميلا‌د کيايي با هنر موسيقي آشنا و سپس در 20 سالگي وارد هنرستان موسيقي شد.

استاد بيات در 25 سالگي با ساخت موسيقي فيلم خورشيد در مرداب‌, برهنه‌, سرعت و سريال چنگل به اين عرصه از هنر موسيقي روي آورد.

ساخت موسيقي فيلم‌هاي مرگ يزدگرد , ريشه در خون , آتش در زمستان , اتوبوس , سريال سلطان و شبان‌, طلسم , شايد وقتي ديگر , نقطه شناخت , کشتي آنجليکا و عروسي خوبان از جمله کارهاي اين هنرمند است .

 

گروه  تئاتر اکتیو  این  مصیبت  بزرگ  را  به  تمامی  هنرمندان 

 علی الخصوص اهالي موسيقي تسليت عرض مي کند

" عبدالعلی همایون " - بازیگر و ترانه سرای قدیمی تئاتر و سینما صبح دو روز پیش به دلیل عارضه ایست قلبی در گذشت