«مرگ فروشنده»، «دست فروش» یا «پیشرور» از شاخص ترین آثار «آرتورمیلر» است كه در سال ۱۹۴۸ به تحریر درآمد. تكوین نمایشنامه پانزده صحنه ای شش هفته به طول انجامید. اما به گفته خود آرتورمیلر نزدیك به زمانی بیش از ده سال ذهن او را درگیر كرده بوده با خود.

او حتی به خاطر این نمایشنامه پولیتزر گرفت. به قطع می توان «مرگ فروشنده» را اثری دانست كه از انسانیت سخن می گوید از تمنیات روانی و درونی آدم ها، مجموعه حالاتی كه چون گوی بر چوگان روزگار دستخوش چرخ و پرتاب می شوند. میلر در مرگ دستفروش جامعه مصرف كن و ابزار شده ای را نشان می دهد كه سرانجامی جز خاموشی و سكوت ندارد. از همین نیشترها و جوالدوزهای خردمندانه بود كه وی را در دوران مك كارتی مورد ظن قرار دادند. او وحشت جامعه ای را تصویر می كند كه چیزی جز سرما و اضمحلال و ناگزیری نیست. ویلی لومن بعد از سال ها كاركردن برای شركت واگنرها، مازاد می شود. هر چه از آغاز رشته بوده، پنبه می بیند. پش از شصت و پنج سال از آن چه دارد ناراضی است. آنچه عمری پرورده بوده در خیال پشك است و بر باد.